Na przełomie XIV i XV wieku nad małą rzeczką Jasień stanął młyn. Należał on do uposażenia plebana z odległej o parę kilometrów na północny zachód wsi Łodzia, która niebawem, w 1423 r., na mocy przywileju nadanego przez króla Władysława Jagiełłę stała się miastem.

Ponad 400 lat później  władze ówczesnego Królestwa Kongresowego ulokowały w okolicy rzek Łódka i Jasień osady przemysłu włókienniczego dając początek rozwojowi współczesnej Łodzi. Stary młyn został rozebrany, a w okolicy powstały pierwsze zakłady włókiennicze. Dawna nazwa okolicy jednak pozostała, choć siła napędowa wody nie była już wykorzystywana do mielenia zbóż, a do napędzania przędzalni, foluszy i bielników.

W roku 1870 w tym miejscu pojawił się Karol Scheibler, niemiecki przemysłowiec, który już od kilkunastu lat posiadał swoją przędzalnię oraz domy familijne dla pracowników zlokalizowane na północ od terenów Księżego Młyna, wokół Wodnego Rynku. Wykupiwszy zniszczoną po pożarze fabrykę poprzedniego przedsiębiorcy wraz z okolicznym terenem, buduje olbrzymi, przypominający zamek gmach przędzalni. W latach 1873-1875 naprzeciwko fabryki powstaje pierwszy fragment zespołu mieszkalnego dla pracowników fabryki, z dwoma rzędami domów familijnych oraz szeroką aleją prowadzącą do budynku szkoły. Zespół rozszerza się o kolejne domy mieszkalne oraz budynki sklepu, straży pożarnej i szpitala. Tak powstaje znane nam dziś osiedle Księży Młyn, które staje się częścią przemysłowego imperium Scheiblera, mającego olbrzymi wpływ na dynamiczny rozwój Łodzi w końcu XIX wieku.